هم‌چنان علامت غيبت وحرف استقبال است ، وواو علامت جمع مذكر وفاعل فعل است ونون عوض رفع است كه در واحد بوده واين ضمّه براي مناسبت واو است . وتاء در تنصر وتضرب وتنصران وتضربان علامت غائبهء مؤنّث است ، والف علامت تثنيه وهم ضمير فاعل ونون عوض رفع است كه در واحد بوده . وياى در ينصرن ويضربن علامت غيبت وحرف استقبال است ، ونون علامت جمع مؤنّث وضمير فاعل است . وتاء در تنصر وتضرب علامت خطاب وحرف استقبال است وأنت در وى مستتر است دائما ، كه فاعل فعل است وتاى در تنصران وتضربان علامت خطاب وحرف استقبال است ، والف علامت تثنيه مذكّر وضمير فاعل است ونون عوض رفع است كه در واحد بوده . وتاء در تنصرون وتضربون علامت خطاب وحرف استقبال است وواو ضمير جمع مذكّر است ونون عوض رفع است كه در واحد بوده . وتاى در تنصرين وتضربين علامت خطاب وحرف استقبال است ، وياء ضمير واحد مؤنّث وفاعل فعل است ونون عوض رفع است كه در واحد مذكّر بوده است . وتاى در تنصران وتضربان علامت خطاب وحرف استقبال است ، والف علامت تثنيه وهم ضمير فاعل است ونون عوض رفع است كه در واحد بوده . وتاى در تنصرن وتضربن علامت خطاب وحرف استقبال است ، ونون ضمير جمع مؤنّث وفاعل فعل است . وهمزه ، در انصر واضرب علامت متكلّم وحده وانا در وى مستتر است دائما ، كه فاعلش باشد . ونون در ننصر ونضرب علامت متكلّم مع الغير است ونحن در وى مستتر است دائما ، كه فاعل فعل است . وفاعل ينصر وتنصر شايد كه ظاهر باشد چون ينصر زيد وتنصر هند وشايد كه ضمير مستتر باشد چون